ÇARESİZ

Akşam olup herkes eve girince
Köşelerde ağlıyorum ÇARESİZ
Çekilirmi bilmem bu hayat böyle ?
Tek başıma yaşıyorum ÇARESİZ

Geçmişim toplanıp gelir gözüme
Tattım acıları kattım özüme
Ermedim hayatın birkez DÜZ’üne
Yokuşları aşıyorum ÇARESİZ

YÂR’den ayrılmışım çekerim küşüm
Her olur olmaza boyun büküşüm
Vurdukça delinir yaralı döşüm
Bu halıma şaşıyorum ÇARESİZ

Sanki diken bana yorgan yastığım
Sabır deyip bağra taşlar bastığım
Akan yaşlarıma şahit yastığım
Özlerimden taşıyorum ÇARESİZ

Ömür miadı doldu çevirdim yönüm
Hiç iyi değildi geçmişim dünüm
Çile çekmek ile geçti hep günüm
Acılarla yaşıyorum ÇARESİZ

Der DURAK’ım artık olamam gani
Yalandır bu dünya insanlar fani
Nere'de görmedim huzur'sa hani
Kader deyip susuyorum ÇARESİZ

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Yorumlar 0
Yorum Yaz

Yorum Yazmak İçin Giriş Yapınız